رویای تبت، سومین رمان فریبا وفی ست و از چهل و پنج فصل کمابیش کوتاه تشکیل شده است.
داستان از زبان زنی به نام شعله بیان می شود. او به مرور ِ زندگی هایی که طی چندین سال با هم پیوند خورده اند می پردازد.
از این رمان در مراسم جایزه ی ادبی مهرگان 1385 تقدیر شده است.

- اوایلِ کتاب همون حسی رو داشتم که موقع خوندن ترلان داشتم، یعنی گیج شده بودم؛ اما به مرور شخصیت ها برام شکل گرفتن و کم کم از اون حالت مبهمش خارج شد. هر چند که گاه گاهی به جمله هایی می رسیدم که طی خوندن قابل فهم نبود و باید دوباره می خوندمشون، اما در کل می تونم بگم کتابی بود که خوندنش راحت بود، و اینکه خیلی جاها شخصیت های داستان رو نماینده ی یک قشر از آدم های اطرافمون دیدم.

نام کتاب: رویای تبت
نویسنده: فریبا وفی
ناشر: نشر مرکز
175 صفحه، 1750 تومان
چاپ اول 1384، تهران

- داستان های فارسی. (قرن 14.)

بخش هایی از کتاب:

"فکر می کردم آدم ها همان طور که آمده اند، می روند. نمی دانستم که نمی روند. می مانند. ردشان می ماند حتی اگر همه چیزشان را هم با خودشان بردارند و بروند. از هیچ چیز نمی ترسیدم. می گفتم این نشد یکی دیگر." (ص. 56)

"صادق می گفت: "اگر از چیزی آویزان نباشی، تازه می توانی آزادانه تر و حتی انسانی تر فکر کنی." (ص.83)

"از بیمارستان بیرون آمدم. از مسیرهایی که قبل از آن با ماشین می آمدم پیاده گذشتم و فکر کردم پیاده ها چیزهای بیشتری از دنیا می بینند." (ص.162)

"انگار با خودش گفت: "وقتی آدم به چیزی که می خواهد نمی رسد، زیاد دور نمی رود. همان حوالی پرسه می زند و به اشناترین چیز نزدیک به او چنگ می زند" (ص.170)

پی‌نوشت‌ها