دست روی دلم مگذار! این روزها، دستم به دلم هم نمی رود.

خالیِ خانه ی من بی تو مباد!

تو رفتی و عشق رفت و زندگی وفات یافت.

بادبادک
اسم تو بود
که از هوای دلم پر کشید.

ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش
بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش

حافظ

دلم دردی که دارد با که گوید
گنه خود کرد تاوان از که جوید

عطار

روزایِ بی آزار... روزایِ آروم... روزایِ مهربون... دوسِتون دارم به مولا!

دیگر
کسی آخر ِ قصه ها خوابش نمی برد.

کلاغ ها
از تلخی ِ به خانه نرسیدن ها
گریخته اند.

1386.3.11

روزها
شُکر می‌کردم
که دوش ِ آبی هست،
و شب‌ها
که اشکِ چشمی.

نه!
حوالیِ ما
باران نمی‌بارید...

1386.11.11