دردم نهفته به ز طبیبان مدعی
باشد که از خزانه ی غیبم دوا کنند

حافظ

مردی،
بی‌صدا
از پشتِ دیوار قد می‌کشد.

می‌ترسم...

کودکی،
لابه‌لایِ دود و پایِ آدم‌ها
آفتاب می‌گیرد.

مردّد‌ام...

زنی،
کنارِ خیابان
سایه‌ی بی‌کسی به چشم می‌کشد.

غمگین‌ام...

دکتر گفت:
"واقع‌بین باش!
او دیگر مرده ‌است.
به لاشه‌اش دل نبند؛
زندگی‌ات متعفن می‌شود."

دکتر گفت:
"واقع‌بین باش!
مرده را خاک کن!
و تنها
گاهی بر سرِ مزارش برو،
گریه کن،
آرام شو،
و به زندگی‌ات باز‌گرد!"

دکتر گفت:
"واقع‌بین باش!"

پنجره‌ی اتاقم
رو به شمال است.
و من
گاهی خوابِ چند مرغِ‌دریایی را می‌بینم
که در اتوبوسی بی‌راننده و بی‌شیشه
پرواز می‌کنند.

پنجره‌ی اتاقم را
- که رو به شمال است -
گاهی باز می‌کنم،
و اغلب
صدایِ عابرانی را می‌شنوم
که در شیبِ جاده‌ها
دنده را خلاص می‌کنند.

رفتیم اگر ملول شدی از نشست ما

سعدی


یک دمک با خود آ، ببین چه کسی
از که دوری و با که هم نفسی
جور کم، به ز لطف کم باشد
که نمک بر جراحتم پاشد
جور کم، بوی لطف آید از او
لطف کم، محض جور زاید از او
لطف دلدار اینقدر باید
که رقیبی از او به رشک آید

شیخ بهایی


پ.ن: دو روز پیش بزرگذاشت سعدی بود، حالا امروز که بزرگداشت شیخ بهاییه فهمیدم.

وفا و عهد نکو باشد ار بیاموزی
وگرنه هر که تو بینی ستمگری داند

حافظ

- خانوم کاظمی جان از امروز قادر به درست کردن نوع بسیار مخصوصی از انواع شکلات‌های بسیار خوشمزه‌ی روی زمین‌اند؛ و لازم به ذکر است که این قابلیت بسیار ناب را توسط گل باقالی جانی کسب نموده‌اند که من و خانوم کاظمی جان اصولا از ایشون در بسیاری از زمینه‌ها سپاسگزاریم.

- و من امروز خودم رو در قالب اون آقاهه توی کارتون Ratatouille می‌دیدم که جنابِ مستطابِ سرآشپزی، راهبری می‌فرمودند.
و آیا من یکی از خوشبخت‌ترین آدم‌های همه‌ی قرون و اعصار نیستم؟
پس همانا آنان که اهل تفکرند خواهند‌دانست.

پ.ن: به این نوشته، علاوه بر دیدگاه سپاسگزارانه، از دیدگاه تبلیغاتی هم می‌تونید نگاه‌کنید.

لباس‌ها پشتِ ویترین نشسته‌اند،
آدم‌ها رویِ بند
و البته گاهی پیش می‌آید که یکی مثلِ بنده
لباسِ تویِ بند را بی‌ اتو تن‌اش کند،
و پشت به ویترین بایستد.


پ.ن: نوشته رو با تلنگر دوستی بازنگری کرده، و کمی تغییر دادم. ممنونم بسی...

تو
پر از خطِ ‌فاصله‌ای.

مادربزرگ که زنده بود
همه‌ی پتوهای خانه را به ملحفه‌ها کوک زد؛
و ما
هر شب
کوک‌ها را به سر کشیدیم و با قصه‌های مادربزرگ خوابیدیم.

لا اله الا الله!
.
.
.

حالا
ما به قصه‌ها کوک خورده‌ایم.
و ملحفه‌هایِ هم‌رنگِ کلاغ‌هایِ قبلِ خواب را
بریده‌ایم،
دوخته‌ایم،
و پوشیده‌ایم...

پی می‌برد به چیزی جانم ولی نه چیزی
تو آنی و نه آنی یا جانی و نه جانی
بس کز همه جهانت جستم به قدر طاقت
اکنون نگاه کردم تو خود همه جهانی

عطار نیشابوری

پ.ن: امروز، 25 فروردین، روز بزرگداشت عطار نیشابوری.

دلم گرفته‌ است؛ و برای تنهاییِ صدایی که شنیده‌نشد نفس‌نفس آواز می‌خوانم.

دیگر دستم را
از رویِ شب برداشته‌ام.

حالا
در پیدایِ این ستاره‌ها، و بی‌کرانگیِ آسمان
بگو!
کجایِ ترانه را
دوباره بخوانم؟




پ.ن (بی ربط): و در اینجا اشاره‌ای کاملا غیرمستقیم به بخش فیلم وبلاگم دارم، که "بعد از بیشتر از یک‌سال" به روز شده است!
اممم... خب مگه چیه؟!

کم‌کم
زبانِ مرده‌ی من رنگ می‌گیرد،
و گاه‌گاه برای آیینه‌ام حرف می‌زنم.
حتما چشمانِ خواب‌آلوده‌ام هم
سو گرفته
که گاهی برای پرنده‌ها چشمک می‌زنم.

نمی‌دانم...
ولی به گمانم
همین روزهاست که
تا همیشه زبانم حرف چشم‌هایم را بفهمد،
و سکوتم پر از پرنده باشد
که بر آیینه‌ام عبور می‌کنند.

من و دل گر فدا شدیم، چه باک؟
غرض اندر میان سلامت اوست
فقر ِ ظاهر مبین حافظ!
سینه گنجینه‌ی محبت اوست

حافظ

نقش تو را
- همان که سایه‌اش
بر سر همه‌ی لحظه‌های من است –
هر‌روز
پس از هر روز،
رنگ می‌زنم.
رنگ‌های کهنه را پر‌رنگ،
بی‌رنگ‌ها را
خوش‌رنگ می‌کنم.

یک‌رنگ!
رنگ مباز!،
رنگ‌ام ببخش!

روز بهارست خیز تا به تماشا رویم
تکیه بر ایام نیست تا دگر آید بهار

سعدی