با یک دست شکوفه
و با دست دیگر باران بیاور!
آنگاه
به آوایی چون نسیم صدایم کن،
و بگذار که با هم
پا به بهار بگذاریم!

همیشه حافظه است که درد می کشد.

ورق‌ها را خط‌خطی می‌کنیم،
و تیره‌ها را می‌خوانیم.
گیرم که تو با قرمز نوشته‌باشی
یا من
با آبی؛
گیرم که یکی سبز و دیگری سیاه نوشته‌باشد؛
گیرم که واو‌ به واو نوشته‌ها هم خوانده‌شود؛
گیرم که اصلا خوانده‌شویم.
ورق‌ها را خط‌خطی می‌کنیم!
اغلب
حرف‌ها میان سپیدیِ کاغذ جا‌می‌مانند...

طبقِ آماری که از نوشته‌های سال‌های گذشته‌ام در دست است، بنده اصولا در اسفند‌ماه کمتر دست و دل‌ام به نوشتن رفته‌است.

خُـــب... حالا بیایید همگی با هم پرتغال فروش را پیدا کنیم!

پ.ن: 15 اسفند، روز درختکاری، بر کلیه‌ی سبز‌اندیشانِ گرامی مبارک باد!

گفتم دری ز خلق ببندم به روی‌ِ خویش
دردی‌ست در دل‌ام که ز دیوار بگذرد

سعدی

پشتِ سر
راهی نیست.
راه
آن بود که رو به جلو رفتیم.