دوریِ ناخواسته، از او که عمیقا دوست‌اش می‌داری، پیرت می‌کند؛ و پیر یعنی: جوانِ با‌تجربه.

جامی! از این تیره دلان پیش باش!
صیقلی آینه ی خویش باش!
تا چو بتابی رخ از این تیره جای
یوسف غیب تو شود رو نمای

جامی

پای سفرم که نشدی به باران سپردمت. گفتم: "باران جان! جان تو و جان عزیز من... اگر باریدی، هوایش را داشته باش! دلش زود می گیرد."

هر که از ظلمت خود رست، به خورشید رسید

از شعر ِ "خورشید پرست"
باران عشق/ مجتبی کاشانی (م. سالک)

زین سفر گر به سلامت به وطن باز رسم
نذر کردم که هم از راه به میخانه روم

حافظ

عشق را به امانت سپردی ام.

عشق است
به امانت سپردنت...

افتادی؛ درست مثل اشک.

از خوشی شعر پارو می کنم؛
انگار که
همه ی آسمان مال من شده باشد،
یا ماه
دور نگاه من بچرخد؛
خلاصه اش کنم:
مدام خیال می کنم
زمین گردتر شده است...

1385.12.5

پ.ن:
- بنده اکنون با پاس شدن امتحان ترسناکم، خودم رو از همین تریبون فارغ التحصیل اعلام می کنم: اِهِم... اممم... خــــــب... کارشناسِ علومِ کامپیوتر هستم؛ خوشحال هستم. :پی
- در ضمن، کی گفته سیزده عدد نحسیه!؟

پ.ن (بی ربط):
- الان به طرز جالبی متوجه شدم که این نوشته، سیصدمین پُستم بوده.

ای خنک آن را که او رَست از این رنگ و بو
زانک جز این رنگ و بو، در دل و جان رنگ هاست

شاعر: مولانا
تصنیف: فخر جهان
آلبوم: ابریشم طرب (موسیقی شمال خراسان؛ قوچان-شیروان-دره گز)
خواننده: مرتضی گودرزی