هــوم... باورم نمی شه آدم هایی رو که برای راضی کردن خودشون، یا مرهم گذاشتن روی زخم های کوچیک و بزرگ خودشون، حاضرن در برابر دیگران تن به انواع نامهربونی ها بدن.

می دونم سختمه، ولی کم کم باور می کنم؛ و کم کم یاد می گیرم که اگر تلاش هام براشون بی فایده بود، به جای غصه خوردن، این آدم ها رو به حال خودشون بگذارم.