کنار رهی نشسته ام، و دو تایی به صدای شجریان* که گوشه ی اتاق نشسته و حرف های حافظ را یادمان می اندازد گوش می دهیم. او می خواند و نگاه من در امتداد حرف هایش به زمین خشک می شود. (با رهی راحت ترم که صدایش می کنم "رهی". شعر که می گوید مدام تاکید می کند که به نام صدایش کنم. اما با شجریان هنوز آنقدرها راحت نشده ام، یعنی همیشه یک چیزی مثل یک فاصله ی تعریف نشده میان ما هست. خلاصه مثل همه یا می گویم شجریان، یا استاد) دست هایم مدام به هم گره می خورد. آرام بلند می شوم تا به بهانه ی دم کردن چای، بی تابی ام را میان قدم هایم قسمت کنم. (مهمان من اگر شده باشید، می دانید که چای جز جدا نشدنی مهمان نوازی های من است.) در این میان حواسم به آن ها بود، دیدم رهی روی ورق چیزی نوشت و به شجریان داد و سریع برگشت سر جای قبلی اش. من، سینی چای به دست برگشتم، لبخند زدم و سکوت کردم. حالا شجریان حرف های رهی را برایم با مهربانی می خواند** و من مدام بغضم را پشت لبخندم قورت می دهم و چشم از رهی برنمی دارم، که انگار همه ی نگاهم را خوانده بود و بی که برایش درد دلی کرده باشم حرف هایم را شعر کرد.

*از آلبوم چشمه نوش (آهنگساز: محمدرضا لطفی – خواننده: محمدرضا شجریان)
**تصنیف یاد ایام (از آلبوم یاد ایام – همنوازان: داریوش پیرنیاکان، جمشید عندلیبی، همایون شجریان – خواننده: محمدرضا شجریان)