اون حلقه ی خیالی رو گرفتم دستم و هی به چشمم نزدیک می کنم و هی دور می کنم. هی می برمش بالا و هی می آرمش پایین. وقتی به چشمم نزدیکه از وسطش فضای بیشتری رو می بینم، هر چی دورش می کنم اون فضاهه کمتر می شه. وقتی می برمش بالا سختم می شه، بار می شه روی شونه ام؛ وقتی می آرمش پایین حس توی خلا بودن می افته به جونم. نمی دونم! یا باید کلا بگذارمش کنار و انقدر باهاش به اطرافم نگاه نکنم، یا به قشنگیش فکر کنم و بکنم دستم.