به شب هایم فکر می کنم که خوابم نمی برد، به خودم و دل ساده ام، به روزهایی که دیگر گذشته، به خستگی هایم، به حرف هایت که کمتر پایش را از گلیم حرف بودن بیرون گذاشته، به پاییزی که دیگر بوی مدرسه نمی دهد، به دست های یخ زده ام که برای دست هایت کوچک است، به آوازهایم، به صدایت که نمی شنوم، به غروب هایی که می گذرند، به زیر باران با تو خیس شدن ها، به فرداهایی که تا می رسند امروز می شوند، به همیشه بودنم، به خش خش رنگ ها، به بی قراری هایم، به آخرین نوازشت، به شلوغی پیاده رو ها، به تنهایی ام، به راهی که پیش پایم گذاشته ای، به شب هایم...