اون دستی که باید به ستون های چپ و راست وبلاگم بکشم چند وقته خیلی شیک توی جیبمه، خودم هم دارم سوت می زنم و آسمون رو نگاه می کنم!
ها! راستی یک شعر هم گاهی بین سوت زدنه زمزمه می کنم که قول می دم تا حالا نشنیدینش! (البته توی این قسمت ماجرا اغلب قدم هم می زنم) می خونم: تو و آن چشم سیاه و صورت ماه و چشم سیاه... بعد تا آخرش همینو می خونم هی! (می دونید که؟! اینجور شعرا ادامه ندارن!)

پی‌نوشت‌ها