وقتی که در امتداد بی‌قراری‌هایت عزم سفر می‌کنی، می‌دانی که باید سفر چیزی بیشتر از رفتن و بازآمدن باشد. به سفر می‌روی و با خودت طی می‌کنی که سفر یعنی دل‌نبستن؛ و آنگاه در آستانه‌ی همه‌ی اشک‌ها و لبخندها به یاد می‌آوری: آمده‌ام که بروم!
روزهای نخست در غریبی کوچه‌ها و آدم‌ها مدام دنبال چیزی می‌گردی که تو را به خاطره‌ها و عادت‌هایت پیوند دهد، و اغلب بی دستِ پر به خانه‌ برمی‌گردی؛ اما کم‌کم روزها طعم آشتی می‌گیرند وقتی که می‌فهمی در غربت دوردست‌ها هم کسانی هستند که حرف‌هایت را می‌فهمند و بی‌قضاوتِ خوب و بد مرهمت می‌شوند، تجریه‌هایت را می‌شناسند و بخشی از تجربه‌هایت می‌شوند، به اعتماد کردنت اعتماد می‌کنند و برایت درددل می‌کنند، بودنت را باور می‌کنند و اشک‌ها و شادی‌هایشان را با تو قسمت می‌کنند، یاد می‌دهند و بی‌تعصب یاد می‌گیرند، و در آخر همه‌ی این‌ها، خشونت بدرقه‌ها گونه‌هایت را می‌بوسد و از تو می‌خواهد که درد رفتن‌ها را به حساب فطرت ناملایم‌اش بگذاری!

پ.ن:
- جای همه‌ی دوستانم واقعا خالی بود! به‌خصوص وقت‌هایی که دل‌خوشی‌هاشون رو توی فاصله‌ها و به تنهایی تجربه می‌کردم. و به قول حافظ:
اوقات خوش آن بود که با دوست به سر رفت
باقی همه بی‌حاصلی و بی‌خبری بود

- خیلی خوشحالم که اونجا هم با آدم‌های جدیدی آشنا شدم و راضی‌ام از اینکه دوستان جدیدی پیدا کرده‌ام.