وقتی که دستانت را دور صورتم گرفتی و گفتی که می خواهم ببینمت، هیچ چیز به ذهنم نرسید، جز اینکه لبخند بزنم و به چشمانت نگاه کنم؛ تا اگر مرا دیدی و فهمیدی که دوست دارم دیده شوم، فکر کنی که من همیشه لبخند می زنم.
بعد از آن روز، بعد از دیدنت، بعد از خانه ی تو، و بعد از مهربانی نگاهت، مدام چیزی توی دلم می لرزد؛ چیزی که با همه ی بزرگی اش، احساس کوچکی می کند.

پی‌نوشت‌ها