وقتی که آرامشت را بی دلیل و نامردانه می دزدیدم، یادم نبود که دوست می دارم در کنار تو بودن و ماندن را. که دلم می خواهد مثل همه ی خوبیِ آن روز، آرام در کناره ی اتوبان برانم، موسیقی فضای کوچکِ بی پنجره مان را پر کند، تو دستت را از ماشین بیرون ببری، و من سرعتم را کم و کم تر کنم تا تو با برگ ها دست بدهی، و تو بی دریغ لبخند بزنی و خاطره بگویی، و من به خاطره هایِ فراموش شده ام فکر کنم و چیزی یادم نیاید که برایت بگویم.
وقتی چشمم را به روی فرداها می بستم، فراموش کردم که هزار نقشه کشیده ام برای آن پارک کوچکی که برای کشف کردنش لحظه شماری می کردیم، و با بوی عطرِ گل هایِ کوچه های اطرافش می خندیدیم.
فکر نکردم و حالا در اتاقی غمگین نشسته ام، که برعکس اتاق تو، مدت هاست که پرده هایش به افتخار آسمان کنار نرفته. اتاقِ تنهایی که یک روز در گوشه ای از تاریکیِ بی ستاره اش نشستی، و برایم شعر خواندی، و بعد با خجالت نگاهم کردی که ببینی دوست داشته ام یا نه؛ و من در همه ی لحظه های شنیدنم، به زیباییِ نگرانِ چشمانت فکر می کردم و بی نگرانی لبخند می زدم.
فکر نکردم! و حالا به این فکر می کنم که تا همیشه، نگرانِ نگرانی هایت خواهم بود؛ و شاید دیگر هیچ وقت، جرات و یارای نگاه کردن به نمدارِ مهربان چشمانت را نداشته باشم.