ما هرگز از آنچه نمی دانستیم، و از کسانی که نمی شناختیم ترسی نداشتیم. ترس، سوغاتِ آشنایی هاست.

بار دیگر شهری که دوست می داشتم، نادر ابراهیمی، تهران: روزبهان، 1370

بعد از آغوشت،
دیگر می دانم:
شب ها
چه بیدار باشم و چه خواب،
خورشید که باشد
صبح را با خود می آورد...

تقدیم به نوشته ی 21 فروردین صاحب یک نمازخانه ی کوچک:

تنها که می شوی
اگر خوب دقت نکنی،
کسی می آید،
پا می گذارد روی ِ عمق ِ خلوتت،
و می رود...
آنگاه
تو می مانی،
و نگاه ِ هاج و واجت
به رد ِ پای ِ رسیده به بی نهایتش

آبان 1383

توی این دنیا چیزای کمی هست که می شه روشون حساب کرد. گذشت زمان از اون چیزاست که واقعا می شه روش حساب کرد!

از فیلم "The Bridge Of Madison Country"

می گویند: "سال ها پیش دو نفر در این کره ی خاکی زندگی می کرده اند." این دو نفر که بگذریم از کجا آمدند و به کجا رفتند... اصلا بگذریم! می خواهم بگویم: خدایا! ممکن است بعضی چیزها را خودت شخصا برایم توضیح بدهی؟!

برای تو، که حضورت، تکرارِ مهربانی هاست:

بارها رفته ایم
بارها دست در دستِ تنهایی
قامت نابخشوده ی نبودن را به آغوش کشیده ام
و بارها
بازگشته ایم...

1385.10.18

این جهان با تو خوش است و آن جهان با تو خوش است
این جهان بی من مباش و آن جهان بی من مرو

شاعر: مولانا

پ.ن:
- آهنگ قسمت موسیقی رو بشنوید.
- یک ماهه راز نو گوش می دم و باز گوش می دم و باز...

چیز زیبایی که در یک راز وجود داره سری است که در درونشه، نه حقیقتی که پنهان می کنه.

از کتاب "نوای اسرار آمیز"