برای تو، که همیشه به خورشید لبخند می زنی...

برایت
از پشتِ آسمان ها دست تکان می دهم
و صدای بی قواره ی دود آلود قطار،
محکم به گوشم اصابت می کند

تَتَتَق تَتَق
.
.
.
تَتَتَق تَتَق
.
.
.

من می لرزم
و چشم به راه باز آمدنت،
از غربتِ سفری که هنوز نرفته ای
به خورشید و ماه
سلام می کنم...

پشت درهای بسته
انتظارِ خسته ی صبورم را
ایستاده سوت می زنم.

شاید عابری
شاید
کلیدی...

دوباره باران
دست به دامانِ نگاهت
مرا به حلقه ی اشک هایت
قفل می زند.

خموش حافظ و از جور یار ناله مکن!
ترا که گفت که در روی خوب حیران باش؟!

حافظ

هووووم... آدمای زندگیم.
آدمایی که اومدن، آدمایی که رفتن، آدمایی که موندن ...

وقتی معلم زبانه سر امتحان می پرسه نظرت راجع به عشق چیه؟ و اینکه عشق رو چه جوری معنی می کنی؟ بعد از یک کم مِن مِن می گم، عشق یعنی: ممکنه از دست طرف مقابلت عصبانی یا ناراحت باشی، اما در اوج همه ی اون ناراحتی دلت می خواد که اون رو خوشحال کنی؛ دلت می خواد کاری کنی که بخنده و فراموش کنه که ناراحتت کرده. دلت می خواد صدای خنده اش رو بشنوی، و فراموش کنی که ناراحت بودی.

پ.ن: (بی ربط به متن)
- کسی از علیزاده و جایزه ی گرمی خبری نداره ؟

دهان یار که درمان درد حافظ داشت
فغان که وقت مروت، چه تنگ حوصله بود

حافظ

دیده را فایده این است که دلبر بیند
ور نبیند، چه بود فایده بینایی را ؟!

شاعر: ؟

دلم بارونِ در کنارِ تو راه رفتن رو می خواد...

کاش، منو به خاطر خودم می خواستی، نه به خاطر خودت...

پ.ن:
اگر این نوشته مبتذله، من دلیلِ ابتذالش نیستم!

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم
چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

سعدی

وقتِ دلتنگی ها
باز همان دستی را که از خاطراتت شسته ام
به اشک
آلوده می بینم...