آدرس که درست است
اما
درخت توتی که کوچه را شیرین می کرد؟!
و قناتی که
طعم کوچه را پایین می برد؟!

...

شاعر: آذر کتابی

بهش می گم: "تو، به تنهایی درد کشیدن طمع کرده ای! آدم همون قدر که خوبه دوست هاش رو توی شادی هاش شریک خودش کنه، خوبه که اونا رو تویِ غم ها و دردهاش هم شریک خودش بدونه."
نگاهم می کنه.
دلتنگش می شم...

"کوتاه مثل آه"؛ گزیده ی شعر امروز ایران و جهان (به انتخاب منصور ملکی) منتشر شد.

پ.ن:
- لینک خبر
- تعداد صفحه های کتاب در خبر 16 صفحه نوشته شده! که منظور همان 160 صفحه بوده است...

صبحِ دوباره ای ست؛
باید از همه ی احساسمان
در همه ی شب هایمان
ترانه بسازیم؛
لبِ بی لبخندی هایمان بپرد،
و برقِ دیگری
چشمانمان را
در اثیری ترین نگاه ها شعله ور کند.

صبحِ دوباره ای ست
باید بیدار شویم؛
تا به همه ی دیر رسیدن ها
دیر برسیم...

جوراب هایِ سوراخِ نشسته ام را
به روزهایِ راه راهم می آویزم
و باز
با صدایِ خودم بیدار می شوم
و با تک گویی هایِ عاشقانه ام
به خواب می روم...

هر چه راه می روم
باز، جایِ تو
در همه ی راه ها
در همه ی پیچ ها
و در همه ی رسیدن ها
خالی ست...

امروز که برای رسیدن به خونه ی یکی از دوستان، به اشتباه راه جاده ی شمال رو در پیش گرفتم، و کم مونده بود از کنار دریا سر در بیارم، یک باره و بی بهانه، آنچنان دلتنگت شدم، که نگو و نپرس! حالا من هی هق هق گریه می کنم، سیاوش قمیشی هی می گه: گریه کن گریه قشنگه! آخرش حرصم گرفت، گفتم برو بابا دلت خوشه! آهنگو که عوض کردم، باز محمد نوری اون آهنگ خیلی خوبه رو می خوند: من، بیهوده می خواهم، از یاد تو بگریزم، ای همه هستی من، از مهر تو لبریزم...

به جانِ پیر خرابات و حقّ صحبت او
که نیست در سر من جز هوای خدمت او

حافظ

این روزا دلم یه بغلِ امن و آروم می خواد. فقط همین!

پ.ن:
تو ای نایاب، ای ناب! مرا دریاب، دریاب!
مرا دریاب، من خوبم! هنوزم آب می کوبم!

شاعر: شهیار قنبری

من بیهوده می خواهم، از یاد تو بگریزم
ای همه هستیِ من، از مهرِ تو لبریزم
تو دریایِ من هستی، هرگز از خود مرانم
من ساحلی غریبم، باید با تو بمانم
بی تو، چون کویر تشنه ی آبم
بر موجِ هستی چون حبابم،
بی قرارم و بی تابم
بی تو، چون کتاب بستگی هستم
شاخه ی شکستگی هستم
عابر خستگی هستم

محمد نوری می خواند...
شاعر: وحید ادیبی

آدما رو باید دیدشون. آدما رو باید شنیدشون. آدما آدمن دیگه؛ آدمم جایزالخطاست...

از فیلم زیر تیغ