فلک به مردم نادان دهد زمام مراد
تو اهل فضلی و دانش، همین گناهت بس

حافظ

چه همه می چسبه، که آدم از یک سفر تقریبا دو روزه ی همه اش توی راه بودگی برگرده، بعدش یهو ببینه صاحب یک نمازخانه ی کوچک، یه آهنگ خیلی مهربونانه هدیه اش کرده.

پ.ن:
مرسی رفیق، خیلی چسبید : )

تنها
دلجویی تو را می خواستم
صدایی از آن سوی سیم
که به مهربانی می پرسد:
- خوبی؟
- خوبم
با تو خوبم

دو کبوتر کنار پنجره ی ما، منصور ملکی، نشر پریمان، 1383

چه یهو یاد عید دو سال پیش افتادم و روزی که از سفر برگشتم و... :

صبح ها،
چشم به دل بی قرارم می دوزم،
باشد که نگاهم کنی
و شب ها،
نغمه های عاشقانه زمزمه می کنم،
باشد که بشنوی.

1383.1.14

دیدی گاهی دلت می خواد یه چیزی بنویسی، یا حتی بگی، اما از ترس اینکه حرفت رو اشتباه برداشت کنن، منصرف می شی؟!

خُب الان از اون وقتامه!!

تقدیم به پری ملکی

از نجوایِ پرتلاطمِ پاییز گذشته ام،
و بر همه ی وسعت این برهنگیِ یکدست
آرمیده ام.
دیگر چیزی نمانده است؛
آخرین گلوله سپید را هم
که به ابریِ آسمانم بکوبم،
جوانه ها روییده اند.

پ.ن:
چه همه غصمه، که امروز آخرین جلسه ی مشقِ آوازم، پیش استاده : (
چهار سال، هفته ای یه بار... هوم... چه دلم تنگ شد... حتی دلم واسه ی تنبلیای سر کلاسم هم تنگ شد، چه برسه به بقیه اش!

دوستم، می دونی که من بلد نیستم مقدمه بنویسم پس می رم سر اصل مطلب:

1- اول، مهم تر، و واضح تر از همه اینکه: اگر خاطر کسی رو بخوام، هر وقت تو بازی راهم بده، با کله می پرم وسط بازی!
2- تا قبل از یازده دوازده سالگی، علاقه ی شدیدی به دزدی داشتم! و خب...
3- از شکست خوردن به شدت می ترسم!!
4- از اینکه موهای سفیدم رو بشمرم ذوق می کنم!
5- گاهی خیلی غصه ام می گیره که نمی تونم از کلمه های زشت استفاده کنم!

پ.ن:
1- سرنخ این بازی...
2- خب از اونجایی که خیلی از اونایی که می تونم دعوت کنم، دعوت شدن؛ رفتم بررسی کردم ببینم از اونایی که می تونم دعوت کنم کیا نیومدن هنوز توی بازی تا بشه دعوتشون کرد. تشریف بیارین: نامه هایی به خودم، ناتور، کاکتوس تیلا، مینا، میترا.
3- کار سختی بودها! اما جالب بود!

در امتداد آسمانی که ابر داشت
و آبی بود،
از روزنه ی پر مهری تو بیدار شدم.
گفتم: سلام
گفتی: سلام
پس لبخند زدیم...

چه کارها که برای این وطن نکردیم!
یکی مان مُردیم؛
یکی مان نطق کردیم.

رنگ قایق ها مالِ شما، اورهان ولی؛ ترجمه شهرام شیدایی، تهران: کلاغ سفید، 1382.

نمی دونم کجای صحبت بودیم که یک دفعه گفت: "اگر به کتاب یا منبعی دسترسی داری، کمی نیچه هم بخون!"
من هم اومدم توی اینترنت و یک کمی این ور و اون ور رفتم تا مطلب پیدا کنم. از بین سه تا مقاله ای که خوندم، تا اطلاع ثانوی، این جمله هاش برام جالب بودن:

- گاهی، ظواهر انسان را فریب می دهند. مثلا سردی بیش از حد و یخ زدگی، می تواند انگشت را بسوزاند، و سوزان به نظر آید!
- باید اخلاق را بدون ارزش گذاری ها، یعنی بدون پیش داوری بررسی کرد.
- کسی که آرمان نداشته باشد، کمتر از کسی که راه رسیدن به آرمانش را نمی داند لاابالی ست.
- فیلسوف باید از ایمان به زبان فراتر رود، زیرا مفاهیم در چارچوب زبان اسیر می شوند و نمی توان آنها را کاملا با زبان توضیح داد.
- همیشه اندکی دیوانگی در عشق هست، اما همیشه اندکی منطق هم در دیوانگی هست.

دارم هی عراق و رهاب و مثنوی افشاری (که بسیار دوستشون می دارم) می خونم؛ باشد که در چند روز آینده، زیاد هم خجالت زده نشم!!

پ.ن:
خب کنجکاوم، چی کار کنم؟! (بگذریم که به یکی از دوستان سفارش کردم که کوکم کنه :دی)

باز، مثل همیشه می گم:

تنت به ناز ِ طبیبان، نیازمند مباد
وجود نازکت آزرده ی گزند مباد
سلامتِ همه آفاق، در سلامت توست
به هیچ عارضه شخصِ تو دردمند مباد

پ.ن:
1- یه وقتایی هست که می بینی، هر چقدم یه نفر برات عزیز باشه، ولی دستت کوتاهتر از اونیه که بتونی براش کاری انجام بدی؛ جز اینکه بدونه همه جوره هستی و به این فکر کنی که هر چه زودتر درد یا بیماریی که داره، رفع بشه...
2- شُکر، که تا حد زیادی برطرف شد...
3- شاعر: حافظ

نذونم مو که سرگردان چرایم
گهی گریان، گهی خندان چرایم
همه درمانشان بی درد داران
نذونم مو که بی درمان چرایم

باباطاهر

نه از باور ِ جاودانگی سیر می شوم،
و نه از ناباوریِ نابودی؛
فقط
مثل ِ همیشه
دغدغه ی زندگی،
درست مثل ِ زندگی ِ بی دغدغه
روز به روز ِ جانم را می کاهد...

1385.7.15

چه فایده که صدایت خوب است، وقتی معشوق در عبور های نافرجامش از حاشیه ی خلوتت هدفون به گوشش دارد. و تو خودت را به خریت می زنی که نه! این ها دو گوش وار زیبای هم زادند...

از وبلاگ ترسا