غریبه نیستی که بگویم:
"ماه را نگاه کن،
بالای ِ سرمان است!"

بی سخن
از نگاهت بالا می روم؛
انگار که ماه را
از چشمانت، دیده باشم .

یادم نمی رود
دستانم را
رویِ هولناکیِ یک حادثه جا گذاشتم
و از همیشه
تا باران راه رفتم.

می دانی خدا چشم هایش را
کجا گذاشته است؟!

امروزها مدام
کلیدِ قفل ِ دهانم را
با دلتنگی ها
قورت می دهم ...

دور نشو از من
ببین
اشک هایم را.

خانه های ما خود به خود دورند از هم.
مرزهای طویلی بینِ ماست.
قانون های سیاه نانوشته –هنوز-
بر دست و پایِ ما پیچیده اند.

دور نشو از من
ببین
لرزش دستم را.

حتی روی درخت
برگ ها خود به خود در نمی آیند.

من چگونه ترا پیدا خواهم کرد
در شهری که تمام راه هایش خود به خود به گذشته بر می گردند
و درون حجره های تاریکی می ریزند؟
در زمینی که تمامِ رودهایش خودبه خود
در مجرای تنگِ زیرزمینی پناهنده شده ند؟

تنها ماهی ها که همیشه در آغوشِ آب اند
با لبخند به دنیا می آیند
با لبخند می میرند.

ببین اشک هایم را.

درختِ انار
ماهِ مهر میوه خواهد داد
خانه هایی که در آن ها هستیم خیلی از هم دورند.
بیا تا انارِ شیرین دانه کنم
و بریزم در کاسه ی دستت
با دستِ خودم.
میوه های مهر خودبه خود تنهایی
سرِ شاخه می پوسند.
بده دستت را ...

صدف و قهوه (مجموعه شعر)، سیما یاری، تهران: نشر قطره، 1382.

بلندتر از آسمانت،
صدایی نیست که آرام بگوید:
"یک لبخند
یک دست
یک شانه
کافی ست برای ِ دوباره زیستن..."