نمی دانم اشک
به کدام راه خواهد
رفت
اگر می دانستم
من هم به همان راه
می رفتم.

روزانه ها، بیژن جلالی، تهران: نشر و پژوهش فرزان روز، 1385.

...
دیدم تو را، از جان گذشتم
از کوی تو، گریان گذشتم
بی همزبان ماندم خدایا
گشتم جدا از آرزوها
افتاده ام از پا، دریغا!
ای کاش نمی دیدم تو را ...

شاعر : ؟

گیرم که کسی نداند؛ چقدر دلگیر است سحر، وقتی که تنها بیدار می شوی و تنها می پزی و تنها می خوری و تنها به عبادت می نشینی و تنها ... اما من خوب می دانم.

از آن تنهایی هاست، که نباید به غمگینی اش عادت کرد.

تاریکی ِ باد
از پشت ِ شهر
صدای ِ همسایه های ِ بی سایه مان را
زوزه می کشد
و من
همه ی شب ها
از ترس
پشت ِ پنجره ها می نشینم
و از حسرت
به آسمان نگاه نمی کنم

1385.7.20

این هم به جای اون بیتی که برش داشتم از اینجا ...

ای دل ِ غم دیده حالت به شود، دل بد مکن
وین سر شوریده باز آید به سامان، غم مخور

حافظ

بغض دست و پایم را می گیرد

دو کاسه ی آبی
انار دانه می کنم

یک دانه ی قرمز را
سهم ِ گنجشک ِ گرسنه ی کوچه مان می کنم
و یک مشت
مثل زهر
به حلق خودم می ریزم

بقیه را گذاشته ام
برای تویِ بعد از من
که از مشتم
دانه ی انار نچیدی ...

شنبه های خالی را از باور ِ هفته هایم خط می زنم. - حتی اگر همه ی غروب ها غروب ِ جمعه باشد ... --------
عمران صلاحی رفت . وقتی خوب می‌خندیم، نگران هم باید باشیم، خیلی نگران ! مراسم تشییع: فردا نه صبح خانه‌ی هنرمندان

سفری داریم در آب‌های آینه
با زورقی نگران

از نیمه‌ی تاریک در می‌آییم
و در نیمه‌ی روشن به خویش می‌رسیم

عبور می‌کنیم
از خویشتن
ما تصویر می‌شویم
و تصویرمان به جای ما می‌نشیند

هزار و یک آینه، عمران صلاحی، تهران: نشر سالی، 1380

از وبلاگ پاگرد

--------