امروز را هی می کنیم که فردای ِ رم کرده ای از راه برسد

فردا که گذشت
اسب آرامی می خواهیم
که جنازه مان را با خود ببرد .

--------

گر بدی گفت حسودی و رفیقی رنجید گو تو خوش باش که ما گوش به احمق نکنیم

حافظ

--------

بیا تا قدر همدیگر بدانیم که تا ناگه ز یکدیگر نمانیم

کریمان جان فدای دوست کردند
سگی بگذار ، ما هم مردمانیم

غرض ها تیره دارد دوستی را
غرض ها را چرا از دل نرانیم ؟

گهی خوش دل شوی از من که می رم
چرا مرده پرست و خصم جانیم ؟!

چو بعد مرگ خواهی آشتی کرد
همه عمر از غمت در امتحانیم

کنون پندار مُردم ، آشتی کن
که در تسلیم ما چون مردگانیم

چو بر گورم بخواهی بوسه دادن
رخم را بوسه ده که اکنون همانیم

مولوی

--------

بانوی ِ همه ی فرشته های ِ توی ِ پاورقی های ِ سرد و خشکِ پاییزی ، چند روزی بود که می گفت : عزیزکم ، روی ِ شانه هایت نشسته ام . نه که فکر کنی واقعا نشسته ام ، نه ! این را می گویم که در حال و هوای ِ تصورات ِ تو خوش بنشیند . حالا فرض کن که نشسته ام . نشسته ام و مراقبم . عزیزکم ! تنها مراقبم !

مثل ِ همه ی روزهای ِ بی نصیبی ، سر تکان می دهم که بانو ! من از غبار ِ ثانیه ها ، تنها چیزی که خواسته ام ، اجازه ی تو را خواستن بوده است . به بلندای ِ گیسوان ِ بافته ی هزار شب سوگند ، اشک ریخته ام که بدانی این باران نیست که روحت را می برد تا بالابالاهای ِ بودن . که بدانی ، گاهی اگر برایت قصه های ِ کوتاه کوتاه می سرایم ، دست ِ خودم نیست ، که تو به سخره شان می گیری .

حالا ، بانو انگار که واقعا نشسته باشد و با موهایم بازی کند ، فقط سکوت می کند .

من اما ؛ رد ِ سکوت هایت را تا اوج ِ همه ی فریادها رسانده ام ، بانو !

پ.ن:
نوشته ای از ...

--------

به گمانم همه ی گریه ها از همان روز شروع شد که باران ِ مدام گونه هایم را بی رحمانه نوازش کرد ...

پ.ن:
همی گویم و گفته ام بارها
بود کیش من ، مهر دلدارها
پرستش به مستی ست در کیش مهر
برونند زین حلقه هشیارها

--------

به این دو دیده قسم ، که به همین دو دیده اعتماد کردن هم اشتباه است . --------
نگاهم را به هیبت بی قراری هایم دوخته ام ، و از پس ِ ثانیه ها پرسه های غریبه ای را به حوالی ِ ذهنم راه داده ام

آه ...
شاید نوید عشق !

پ.ن:
دستانت را به خیسی مژگانم سپرده بودی ...

--------

آشنا جان روز و روزگارم به ترانه خوانی گذشته روزم خوش است که برای تو می خوانم روزگارم خوش نیست ، چرا که با هم نمی خوانیم .

یدالله امینی (مفتون)

--------

--------

گفت : "می دونی حافظه ی ماهیا بیشتر از یک دقیقه نیست ؟!" گفتم : "باور نمی کنم !"

اون اوایل که ماهیا رو خریدم – همین یکی دو ماه پیش – اگر از دو متری شان هم رد می شدم ، چنان بالا و پایین می پریدند ، که ترس برم داشته بود ، مبادا یکی از همین روزها از تنگشان بیرون بپرند ، و من هواسم نباشد و بیمرند و ...

خلاصه اینکه باور نمی کنم ماهی هایی که حافظه شان بیشتر از یک دقیقه نیست ، حالا که هر روز بالای سرشان رفته ام و سلامی کرده ام و غذایی به تنگشان ریخته ام و چند روز یک بار هم آبشان را عوض کرده ام ، دیگر وقتی کنارشان می نشینم و رقص باله هایشان را تماشا می کنم ، سطح آب را به دنبال غذا جستجو کنند و گهگاه که دستم را داخل آبشان می برم ، بوسه ای بر دستانم بزنند - انگار که می دانند کارشان شادم می کند ...

--------

نم دار ِصدایم پیچ می خورد در سکوت خانه ی بی اثاثمان و همسایه ها عجیب شکوه نمی کنند که : " خانه مان را سیل گرفت ، با این همه باران باران که تو از بر می باری !" --------

گفته بودم چو بیایی ، غم دل با تو بگویم
چه بگویم که غم از دل ، برود چون تو بیایی

شاعر : سعدی (؟)

--------

فرجام ِ شب هایم اگر بی ستارگی هم باشد ؛ من همیشه به همان ستاره ای قسم می خورم که یک شب پشت پنجره ی خانه ی مرا نورباران کرد ... --------
یک تنه به قاضی رفتن کار ساده ایه ...

پ.ن:
نمی دونم ضرب المثله دقیقا همینه یا نه، اما منظور اینه که؛ یک طرفه قضاوت کردن کار ساده ایه .

--------