--------
بهارا ! به جوانه های تردت قسم اگر می آیی آنچنان بیا که فراموش کنم فصل های تنهایی را ... --------
من هم خدایی دارم ... --------
شکوفه ها جوانه ها چه چه پرنده ها رقص ماهی ها جنب و جوش آدم ها . . .

همه این ها ، یعنی بهار می آید ؟!

پ.ن:
چند سال است ، که با آمدن بهار دیگر جوانه نمی زنم ؟!

--------

زمان : اوایل ِ اردیبهشت ماه ِ سال 1383 مکان : منزل ِ استاد

خبرنگار ِ روزنامه ی ... : چرا آواز می خونی ؟!
جواب می دم : برای اینکه وقتی فریاد از روی ِ اصول باشه ، می شه انتظار داشت که صدای آدمو بشنون !

زمان : اواسط اسفند ماه ِ سال 1384
مکان : حوالی ِ یک بزرگراه

از خودم می پرسم : چرا آواز می خونم ؟!
و بعد از یک سکوت ِ طولانی ، فقط بغض می کنم ...

--------

چه طور می تونستم باور کنم ، اونی که هفت سال پیش برای اولین بار نگاهم به نگاهش گره خورد و چهار پنج سال با رویا و عشقش زندگی کردم و بعدش الان برام شده یه دوستی که روش حساب می کنم و می بینم و مطمئنم که اونم همونقدر روی من حساب می کنه ، دیروز بهم زنگ بزنه و با بغض بگه ، تو حالت خوبه ؟!! خوابتو دیدم ، دل نگرانت شدم و من از گیجی اینکه چه طور اونی که اینقدر احساسش رو همیشه قایم می کنه ، داره با من با اون همه احساس حرف می زنه ، نتونم چیزی بگم و فقط ازش تشکر کنم ...

پ.ن :
دلم می خواد بعدنا وقتی خیلی بزرگ تر شدیم ، برات از همه ی اون میم هایی که روی ِ کتاب و دفتر و میز و دیوار و صندلی و ... نوشتم حرف بزنم . گمونم ما که قراره به همین زودیا فامیل هم بشیم کلی به اون روزا بخندیم و هی بگیم یادش به خیر ...

--------

یادت هست ؟ ذکرهایی یادم داده بودی ، که شب ها - هنگام که خواب به چشمانم راه نمی یافت - زمزمه می کردم .

این روزها
هر صبح تا شب
وردی ست زیر لبانم
تا شب
صبح شود .

--------

نمی بینی ! نمی شنوی ! گمان می کنی نمی شکنم ...

از وقتی مهرم را به تو سپردم ، و تو را به دوست ، دیگر توقعی نمانده.
سکوت می کنم و در پیاده روهایی که بوی عید می دهند، چشمانم را به سنگفرشها می دوزم تا نگاهی به خیسی مژگانم گره نخورد تا رد بغض ِ به گریه نشسته ام هوار ِ دل عابران ِ سرخوش از بهار نشود .
آنقدر پیاده می روم تا باور کنم این همه را ، تنها گریه کرده ام ! بی آنکه ، به کلام بیاورم ، اگر حضور تو را داشتم ، همکلامی ِ تو و دست های مهربانت ،مرهم بود .

وقتی می گویم : خوبم ! لبخند میزنی که : شکر !
لبخند تو را خواسته ام که ، نمی بینی ، نمی شنوی و گمان می کنی نمی شکنم ...

مامهر *

--------

هر چی ژاکته رو بیشتر می پوشم ، هی بیشتر می دوستمش ! --------
انتظار تو را کشیدم ، نیامدی و چشمان خواب آلودم بسته شد .

ث جو یاسو

--------

گفت بریم ظهیرالدوله . گفتم به شرط اینکه اگه گریه کردم فکر کنی دارم واسه فروغ گریه می کنم . گفت تو بیا !، اون وقت واسه هر چی دلت خواست گریه کن . گفتم پس هستم . --------
گاهی یکی می آد اون یه ذره حس خوبی که با کلی تلاش ، نسبت به یه عده از آدما پیدا کردی رو داغون می کنه ، به روی خودشم نمی آره که چه کار کرده ، تازه اینو حق طبیعیه خودش می دونه !!

پ.ن :
1 - لطفا بعد از این به این موضوع هم فکر کنید که طبیعت آدما با هم فرق داره !
2 - این بار مثل ِ تجربه های هر چند کم ، اما عمیق ِ قبل آشفته نمی شم ، فقط سعی می کنم این حقیقتِ تلخ رو جرعه جرعه بنوشم . همین ./

--------