میان ِ این همه آدم ِ دور و نزدیک ، چه شد که دیشب به سراغ ِ من آمدی ، و نگاه ِ بی قرارت را آنچنان به نگاهم دوختی که اینچنین نگرانم کرد – این را صبح ، که آشفته برمی خیزم از خود می پرسم !

اینگونه بی تاب و غریب ندیده بودمت - کم دیده امت ، اما از تو زیاد شنیده ام . حال که احوالت را می پرسم ، دلم آرام تر می شود . دلم می خواهد بگویم : عزیز بودی ، عزیزتر شدی . دلم می خواهد بدانی ، هر لحظه که اراده کنی می توانی روی ِ من حساب کنی و بدانی که دریغ نخواهم کرد – اما یادم می آید که هستند کسانی آنچنان نزدیک که نیازی به من نباشد ، و نگفته بغض می کنم ! و دست به دعا می برم - به امید ِ استجابت ...