بگذار شکوفه هایت در دل من بشکفند و شاخه های ناصافم در دست های تو بشکنند که شکفتن و شکستن هر دو با تو بودن است .

گیتی خوشدل

--------

برای او – که تو اینقدر مهربان صدایش می زنی

میان ِ این همه آدم ِ دور و نزدیک ، چه شد که دیشب به سراغ ِ من آمدی ، و نگاه ِ بی قرارت را آنچنان به نگاهم دوختی که اینچنین نگرانم کرد – این را صبح ، که آشفته برمی خیزم از خود می پرسم !

اینگونه بی تاب و غریب ندیده بودمت - کم دیده امت ، اما از تو زیاد شنیده ام . حال که احوالت را می پرسم ، دلم آرام تر می شود . دلم می خواهد بگویم : عزیز بودی ، عزیزتر شدی . دلم می خواهد بدانی ، هر لحظه که اراده کنی می توانی روی ِ من حساب کنی و بدانی که دریغ نخواهم کرد – اما یادم می آید که هستند کسانی آنچنان نزدیک که نیازی به من نباشد ، و نگفته بغض می کنم ! و دست به دعا می برم - به امید ِ استجابت ...

--------

چشم هایم را می بندم ، اما هنوز ، نگاهم خیره به آسمان پلک نمی زند .

دستانِِ تنهایی ام را
روی ِ چشم هایم می گذارم
و از سکوت
صدای ِ تو را طلب می کنم .

--------

خدایا ، دستامو بگیر ! می دونم که دستای ِ تو اونقدر بزرگن که گرفتن ِ دستای ِ کوچیک ِ من ، جای ِ دست ِ هیچ کسو پیشت تنگ نمی کنه . دستامو بگیر ! --------